RSS
 

Archiwum dla kategorii ‘emocje’

Małe spotkanie

16 gru

Przedwczoraj minęło 2 miesiące. Miałam wystarczająco dużo czasu, żeby to sobie poukładać, żeby się do tego ustosunkować, a może nawet zdystansować. 2 miesiące minęło od pewnego ‚małego spotkania’, po którym z mojego życiorysu wypadł mi jakiś tydzień, po którym dochodziłam do siebie jakiś miesiąc. Muszę to gdzieś opisać, gdzieś wyolbrzymić lub gdzieś z tego zakpić – taki mam sposób na ‚umarcie’ dla czegoś, co nie daje mi spokoju. To nie wystarczy, ale nie zaszkodzi :)

W moim życiu w ostatnich latach dużo się pozmieniało. Ile dokładnie, to wiedziałby ktoś, kto cały czas by wtedy ze mną był a do tego miał dobrą pamięć. W skrócie mówiąc, byłam kiedyś fest wycofana. Pani M., z którą od roku współpracuję, tego nie wie. Nie wie jaka jestem, wie tylko jaka umiem być, jeśli trzeba kogoś zagrać. Ale nie wie np., że kiedyś to szlak mnie trafiał jak ktoś się na mnie niepotrzebnie patrzył i marzyłam żeby być niewidzialna; albo że czasem przejście chodnikiem w miejscu które wydawało mi się publiczne, było dla mnie krępujące, bo ludzie patrzą – tak, na pewno wszyscy na mnie patrzą, dlaczego nie można po prostu zapaść się pod ziemię. Ale ani moi współpracownicy, ani znajomi ze studiów nie znają mnie od tej strony. Może dlatego że nie do końca na tym studiach byłam sobą, a dokładniej – sporo zrobiłam wbrew sobie, czując że tak naprawdę się do tego nie nadaję. Moje życie studenckie zaczęło się bardzo aktywnie, bo zostałam starostą (ukraińsko-polsko-kazachskiej grupy 80 studentów, 3,5 roku niezapomnianych wrażeń) – w sumie to inni mnie o to sami poprosili; powiedziano mi, że prawie nic nie będę robić, więc się zgodziłam (kłamali:) Dziś nie żałuję, bo było to trochę rozwijające. Wyraźnie zobaczyłam, jak wielka jest różnica między tym, co widzą osoby, które mnie nie znają i sugerują się zaledwie kilkoma faktami, a tym wszystkim, co widzę i co wiem o sobie ja. Na trzecim roku dostałam się na staż na swojej uczelni i gdyby było mi mało kontaktów międzyludzkich i publicznych, z obowiązku zostałam liderem koła. Na czwartym wkręcono mnie jeszcze (twierdząc że będę się świetnie nadawać) w rolę, hm, aż dziwnie mi to nazwać po imieniu… więc nazwę to tak.. w rolę takiego studenckiego head’a liderów kół. I wtedy tedy zaczęła się moja współpraca z panią M. – pracownikiem uczelni. Niedługo poźniej z przykrością zrozumiałam, dlaczego ktoś właśnie taki jak ja ‚świetnie się tutaj nadaje’. Nie czuję tego jakoś specjalnie, ale mówili mi że head kół to podobno prestiżowy state – na tyle prestiżowy, żeby dwa miesiące temu wziąć udział w pewnym spotkaniu…

Zauważyłam że w miejscu, gdzie pracuję, wszystkie ważne formalne sprawy załatwia się w taki sposób, żeby mieć na to podkładkę, czyli nie na słowo, tylko raczej ‚na maila’. Nie oskarżajmy nikogo o brak zaufania – to praktyczne, zdrowe podejście, dające swego rodzaju poczucie bezpieczeństwa. Tak powinno być.
Ale pani M. nie napisała do mnie maila, tylko zadzwoniła. Zadzwoniła we wtorek po południu i powiedziała:
‚-Pani Iwono, w związku z tym że pełniła pani taką funkcję przez ostatni rok, chciałam panią spytać czy nie mogłaby pani przyjść w piątek na takie spotkanie organizacyjne i opowiedzieć coś o kołach naukowych, o stypendiach, zachęcić studentów do działalności, ja pani prześlę materiały o tym co powiedzieć, ale absolutnie nie musi pani czytać z kartki. To będzie krótkie spotkanie i taka, ja wiem, nieduża grupa studentów pierwszego roku. Miałam to zrobić ja w zastępstwie za panią prorektor, ale nie będzie mnie wtedy w pracy. Mogłaby pani przyjść?
-Jasne, kiedy dokładnie?
-W piątek o 16:00.
-Dobrze, to czekam na maila materiałami od pani.’
Pani M. przysłała mi ‚maila’ z plikiem w wordzie w którym były tylko jakieś ogólne informacje o stypendiach, grantach i cała lista kół, czyli wszystko co wiedziałam.  W treści maila napisała jeszcze, że to tylko propozycja tekstu i absolutnie nie muszę jej czytać z kartki. Nie potrzebowałam więcej, bo myślałam że to małe spotkanie ze studentami pierwszego roku i my sobie w tym gronie tak po prostu poopowiadamy, jak to wygląda działanie w kołach u nas, jak się ustawić ze stypendiami, ja i studenci, krótkie spotkanie, mała grupa…

Mieszkam blisko uczelni, więc się nie spieszyłam. Wybiegłam ubrana jak do pracy – spodnie, sweterek, niby wszystko pasuje, a po co lepiej? Dotarłam na 15:55. Zbliżam się do sali, do której miałam przyjść na spotkanie, ale pewna pani przed progiem mnie zatrzymuje i mówi, że ja to mogę zostawić swój płaszcz w sali obok… Nie rozumiem, w pierwszej chwili chciałam jej powiedzieć że przecież na krześle sobie położę, ale posłusznie udałam się do drugiej sali. Troszkę zdębiałam, bo przebierały się tam już w takie uroczyste szaty władze uczelni i mimo że próbowałam niezauważona przemknąć bokiem, żeby w tym jakże niefortunnym miejscu tylko rzucić płaszczyk na krzesło, niektórzy oblecieli mnie wzrokiem,  jak bym o czymś zapomniała, ale trochę zmieszana wyszłam i udałam się w stronę sali na spotkanie. Idąc do sali zaczęłam się coraz bardziej niepokoić, po co to wszystko, a zbliżając się do sali coraz lepiej słyszałam ile jest w niej ludzi… Wiecie, coś takiego, jak kiedy zbliżacie się do sali w której siedzi dużo ludzi i część rozmawia, taki pogłos. Stanełam w progu sali, w której miałam mieć swoje spotkanie z małą grupą studentów i zobaczyłam że w auli wypełnionej po brzegi jest już około 300 osób. Byłam w szoku, bo zaczęłam rozumieć co to za spotkanie i że nie jestem na nie w żaden sposób przygotowana. Może mogłam uciec? Pobiec i komuś się poskarżyć? Nie mogłam, byłam w szoku, nie wiedziałam co mam robić. Wiedziałam tylko, że jeśli to zepsuję, to stracę wszystko na co tutaj przez ostatnie 4 lata pracowałam – dobrą opinię, pracę, skompromituję się w najgorszy możliwy sposób w oczach ludzi których znam i których nie znam, tych na których zdaniu na mój temat mi zależy, wystawię się na niekorzystny widok publiczny. I pomyślałam jeszcze, że przecież nikt mi nie uwierzy, bo nie mam żadnych, ale to żadnych dowodów, żadnego maila oprócz tego z ogólnym plikiem w wordzie i komentarzem, że ‚to tylko propozycja, której w ogóle nie muszę czytać’… Chciałam zapytać pani przy progu, kiedy dokładnie będę mówić, ale nie była chętna do rozmowy, dwa razy odpowiedziała tylko że ona mnie zapowie jak będzie moja kolej. Usiadłam w pierwszym rzędzie i przeczytałam na scenie napis IMMATRYKULACJA. Kolejne grupy studentów ze swoimi krzesłami wchodziły, niekórzy siadali na schodach bo przekraczało to możliwości auli, a ja siedziałam otępiała i byłam jak ta koza – z tych kóz, co to w obliczu zagrożenia drętwieją i nie są w stanie uciec. Przypomnę, że jeszcze nie tak dawno samo chodzenie miejscami zbyt publicznymi było mi, mało powiedzieć, nieobojętne.

Na szybko zaczęłam układać sobie w głowie kilka uroczystych zdań. Uroczystość się zaczęła, przemówił dziekan i powiedział wszystkie zdania które właśnie sobie wymyśliłam… Po nim przemówił rektor, mówił coś podobnego, acz barwniej, ciekawiej. Nasze oczy spotkały się w momentach, kiedy akurat powiedział „nie takie studia straszne jak je malują” i kiedy mówił o studiach niestacjonarnych, że wybierając tę formę ‚na studia poświęcamy czas, który wiele osób poświęca rodzinie’… W tym roku właśnie zaczęłam studia niestacjonarne. Przestałam myśleć o tym, co powiem. Kiedy skończył, przedstawiła mnie ‚pani z progu’, wstałam i kiedy szłam w stronę sceny usłyszałam, że oprócz mojego imienia, nazwiska i funkcji podaje tytuł mojego wystąpienia. Wtedy – krok przed sceną – usłyszałam go po raz pierwszy, ale stwierdziłam że nie będę o tym mówić, bo po pierwsze jest żałośnie skomplikowany, a po drugie jest to dość chory temat jak na immatrykulację, bo żeby wypowiedzieć się dokładnie w tym temacie, musiałabym odczytać regulamin funkcjonowania kół naukowych. Wyszłam na podium i innymi słowami powiedziałam parę zdań które ułożyłam sobie w głowie wcześniej. Zapomniałam tylko na początku tych zdań zwrócić się do władz – kapnęłam się że tego nie zrobiłam, kiedy pan siedzący w pierwszym rzędzie wymownie spuścił wzrok gdy zaczęłam mówić, a kapnęłam się dokładniej, kiedy po mnie na scenę wyszła przewodnicząca samorządu – taka odpicowana megalaska z megakartką z której wszystko mega przeczytała, jak na immatrykulację przystało. Ale nikt mi tego nie wypomniał, ani w żaden inny sposób nie powiedział mi, czy zrobiłam coś dobrze, czy źle. Szkoda, może wtedy mogłabym się wytłumaczyć.

Trudno mi opisać jak czułam się po powrocie do domu. Jak wspomniałam, emocjonalnie to był tydzień wyjęty z życia. Najwidoczniej jednak nie rzucało się to w oczy jakoś specjalnie. No może Agatce, biedna się przestraszyła. Ja też się przestraszyłam, że mi się coś stanie.

Czy pani M. już kogoś zrujnowała? Czy zrobiła mi to specjalnie?

Gdzie jest granica między nieufnością a naiwnością?

Nie wiem czy ktoś to przeczytał, w każdym razie musialam to napisać i jest mi z tym lepiej:) Obiecuję że następnym razem wyskrobię coś pozytywnego. Choć nie mam już dużo czasu, bo zdaje się że… z dniem 31.01 ZAMYKAJĄ NAM CAŁĄ PLATFORMĘ BLOGA :o Ale jak to? Toż to przecież zagłada jakiegośtam świata… :>

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii emocje, ja, ludzie, studia

 

Szczerze o szczerości

23 wrz

Postanowiłam pochylić się dziś nad słowem, które, choć ogólnie rozumiane jako zaleta, bywa używane w celu zwykłego przykrycia swoich różnych, nieoczywistych wad. Wad krzywdzących innych.

Ktoś informuje, że jest szczery. Znaczyć to powinno tyle, co:
1. «nieukrywający swoich myśli, uczuć, zamiarów»
2. «będący wyrazem czyjejś prawdomówności, czyichś czystych intencji itp.»
3. «jednolity, wolny od domieszek»
- https://sjp.pwn.pl/sjp/;2526304

Tego właśnie oczekiwalibyśmy od ludzi których spotykamy w życiu, takich przyjaciół chcielibyśmy mieć, z takimi ludźmi rozmawiać. A później takich spotykamy – „nieukrywających swoich myśli”, „prawdomównych” – i… wolelibyśmy ich już więcej nie spotkać.
„Po prostu jestem szczera”, „Cóż, prawda w oczy kole..” mawiają. Ale eśli ktoś dzieli się z nami swoimi mniej lub bardziej ubogimi przemyśleniami na nasz temat, a my w ich wyniku czujemy się zmieszani z błotem, to najwyraźniej nasz rozmówca popełnił jakiś błąd i problemem nie jest tutaj szczerość i prawdomówność, którymi chciałby się pochwalić.

Powiedziałabym, że szczerość jest zaletą, kiedy idzie w parze z empatią, kiedy ktoś zastanawia się Jak:
1. odsłonić swoje myśli, uczucia, zamiary;
2. dać wyraz swojej prawdomówności, czystych intencji;
3. jednolicie, bez domieszek,
w taki sposób, żeby obdarzona tą „szczerością” osoba nie poczuła się np. zmieszana z błotem, czy gorsza.

Jeśli ktoś nie zastanawia się, jak to co mówi wpłynie na czyjeś uczucia, to może niech tą swoją szczerością pluje do góry, gdyż szczery bez empatii to często nie więcej niż.. bezczelny.

Cóż, prawda w oczy kole ;)

 

 
Komentarze (2)

Napisane w kategorii emocje, ludzie, obyczaje

 

Oszołomalia

19 maj

Zrobiłam ostanio coś szalonego. Poszłam trzeźwa na juwenalia. W zasadzie to nie poszłam na juwenalia. A fe, brzydzę się juwenaliami. Zatem było to tak, że dołączyłam do kilku prawilnych znajomych, którzy wybierali się na dwa koncerty zacnych zespołów, które (jak by to już nie było lepszej okazji) występowały akurat podczas juwenaliów.

Pierwszy koncert był jeszcze do przejścia. Drugi… Zrobiło się ciaśniej. Moje towarzystwo próbowało przecisnąć się jak najbliżej sceny, więc żeby się nie zgubić, podaliśmy sobie rączki i wężykiem dostaliśmy się trochę bliżej. Wybierając się na ten koncert zapomniałam o kilku sprawach: Że na tej „kulturalnej imprezie” będą nie tylko moi znajomi, że jestem mała co sprawia że w sardynkowym upchaniu po prostu niewiele widzę, że na koncerty chodzi się w niskich butach oraz że z obrzydzenia do tłumów wyszłam całkiem niedawno… a właściwie to jeszcze dobrze nie wyszłam.
Dopchaliśmy się pod scenę. Ciasno, ciemno, ale jesteśmy koło siebie i jeszcze się trzymamy. W pewnym momencie zespół zaczął grać pierwszy utwór i zorientowałam się że coś jest nie tak, coś się zaczyna dziać… Otóż ja, brzydząca się ściskiem i cudzym brudem, podejrzliwa wobec każdego ‚niepotrzebnego dotknięcia’, decydująca się na kilkukilometrowy spacer w obliczu niewystarczającej ilości miejsca w autobusie (itd)… niechcący znalazłam się w środku Sporego tłumu, który zebrał się tam, żeby do tego utworu ‚tańczyć’ pogo. Zakładam że kojarzymy czym jest pogo. I tak, otaczająca mnie banda oszołomów, nie obrażając nikogo (a w szczególności nie obrażając oszołomów), zaczęła się z radością na twarzach naparzać. Taka legalna ustawka. Nikt nie zrozumiał że ja znalazłam się tam przez przypadek, ani że nie zamierzam się z nikim bić. Szybko więc znalazłam się pod nogami. Przewrócić się pod nogami takiego skaczącego na wszystkie strony motłochu, to jak wypuścić powietrze na dnie – samemu bardzo trudno wstać, nie mówiąc już o wydostaniu się stamtąd, czego ze wszystkich sił próbowałam. Oni po prostu nie jarzyli że ja tak nie chcę. Ktoś mi pomógł wstać i dalej próbowałam się wydostać (nie mam pojęcia gdzie byli wtedy moi znajomi), ale znowu padłam. Jej… Gdyby ktoś większy na mnie wtedy stanął… Nie chcę myśleć. W pewnym momencie usłyszałam jak jakaś inna dziewczyna (mojej postury, akurat się koło mnie przewróciła) błaga swojego chłopaka żeby stąd szybko wyszli. Ale on nie od razu załapał… Tak więc z tą obcą osobą złapałyśmy się siebie i wspólnymi siłami i późniejszą pomocą jej chłopaka wydostałyśmy z ogłupiałego towarzystwa. Jeśli Pani to czyta, to dziękuję Pani :) Wyszłam z tłumu, opuściłam imprę i resztę czasu przesiedziałam na przystanku. W takich miejscach sieć jest przeciążona, więc nie od razu się też znaleźliśmy (co moja koleżanka wyraziła poirytowaniem moim zachowaniem), ale też na tamten stan emocjonalny chyba już mi na tym nie zależało – najważniejsze, że nikt już nie próbował mnie stratować. Nie wiem kiedy wybiorę się na kolejny koncert, czy inne ciasnoludziowe wydarzenie.
W ogóle nie czuję takiej potrzeby.

Mówi się że juwenalia to impreza studencka. Dla mnie to impreza oszołomów. Zabrońmy tego, albo chociaż zmieńmy nazwę, żeby żadna przypadkowa Iwona nie pomyliła dróg.

Poza tym… marzę żeby wreszcie pojechać w Bieszczady. Stęskniłam się za tymi przestrzeniami. Może jeszcze w tym miesiącu…?

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii emocje, obyczaje, studia, znajomi

 

Świetlówka

11 mar

Stoję przy oknie i czynię zabiegi upiększające przed wyjściem z domu, kiedy nagle dzwoni telefon.
Pan z drugiej strony słuchawki przedstawiwszy się zaprasza mnie na
rozmowę kwalifikacyjną.
Byłam już na tego typu rozmowie rok temu. Tym razem od razu po rozłączeniu zrobiłam listę Swoich Wad, gdyż rok temu niemal poległam na pytaniu o tę właśnie kwestię (wtedy nie wiedziałam od czego zacząć). Mija kilka godzin, a telefon dzwoni znowu – tym razem jest to przesympatyczna pani, a dzwoni żeby poinformować, że przecież już byłam na takiej rozmowie rok temu, że nie trzeba drugi raz i już mogę zacząć pracę!
Szczerze mówiąc myślałam że do tego czasu dawno przepadłam i że już o mnie zapomnieli..
A tu proszę, warto mieć nadzieję ;) Ludzie to czasem mają porządek w papierach.

Pierwsze dni minęły mi dość nieudolnie.
Nietypowy obrót spraw sprawił, że żadnej z osób które miały mnie wdrożyć do pracy do końca tygodnia nie będzie. Mam czekać na polecenia i tak mija mi czas na tym czekaniu.. Tak oto wczoraj przez cały dzień:
-przeczytałam sześć artykułów o przewozach w lotnictwie i wzroście popytu na piwo w Afryce,
-uzupełniłam notatki z wykładów,
-nabiłam sobie guza,
-zepsułam biurko,
-wypiłam kawę.
Nie jestem przyzwyczajona do tego że mam tyle czasu.
Wychodząc wyciągam rękę żeby zgasić światło, a środkowa świetlówka…
gaśnie pierwsza. Ona czekała na mnie, czekała, aż zrobię to Ja tą swoją nieszczęsną ręką,
żeby na koniec tego niefortunnego dnia spalić się akurat przy mnie!

Nie zdziwię się jeśli niebawem zakończę swoją karierę na tym jej początku ;-)

 
Komentarze (3)

Napisane w kategorii emocje, praca

 

Bądźmy pozdrowieni

10 paź

„Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi
za waszą czułość w nieczułości świata,
za niepewność – wśród jego pewności
za to, że odczuwacie innych tak jak siebie samych,
zarażając się każdym bólem
za lęk przed światem, jego ślepą pewnością,
która nie ma dna
Bądźcie pozdrowieni.

Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi
za wasz lęk przed absurdem istnienia…
za niezaradność w rzeczach zwykłych
i umiejętność obcowania z niezwykłością
za realizm transcendentalny
i brak realizmu życiowego,
za nieprzystosowanie do tego, co jest
a przystosowanie do tego co być powinno
za to co nieskończone – nieznane – niewypowiedziane
- ukryte w was.

Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi
za waszą twórczość i ekstazę,
za wasze zachłanne przyjaźnie,
miłość i lęk, że miłość mogłaby
umrzeć jeszcze przed wami.

Bądźcie pozdrowieni za wasze uzdolnienia
- nigdy nie wykorzystane -
(niedocenianie waszej wielkości nie pozwoli poznać
wielkości tych, co przyjdą po was)
za to, że chcą was zmieniać, zamiast naśladować
że jesteście leczeni, zamiast leczyć świat
za waszą boską moc niszczoną przez zwierzęcą siłę
za niezwykłość i samotność waszych dróg
Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi.”
-Kazimierz Dąbrowski

Jeden z lepszych, z jakimi się ostatnio zetknęłam.
Dobry, nieprawdaż? :)

 
Komentarze (7)

Napisane w kategorii emocje

 

Bieda urojona

19 wrz

Dziw bierze, jak wiele można sobie wmówić.
Coś sprawia, że zaczynamy myśleć o sobie w pewien określony sposób i ‚jakaś siła’ nas według niego przeobraża. Niestety podświadomość nie zawsze chce dla nas dobrze, a siła tych myśli potrafi być niezwykle destrukcyjna, także fizycznie. Na przykład niektórzy wmawiają sobie że są chorzy- i są. Przypomina mi się tutaj Dick z „Tajemniczego Ogrodu” od dziecka cierpiący na urojonego garba, będącego sprawcą jego życiowego nieszczęścia i braku nadziei na dobrą przyszłość. A jak wiadomo można wmówić sobie dużo poważniejsze choroby- choroby serca, choroby układu pokarmowego.. Dziwić się, że ‚wiara czyni cuda’ kiedy jakiś z dupy wzięty uzdrowiciel uzdrawia jednym dotknięciem, to jak dziwić się, że tabletki placebo uzdrawiają miliony. Sprawa jest prostsza: najpierw wiara w swoją chorobę czyni cuda w postaci jej efektów, a później ta sama wiara (tylko już w ustąpienie choroby), czyni te same cuda w postaci braku efektów wcześniejszej wiary. Hej wystarczy! Miałam pisać o biedzie. O biedzie. Obiedzie.. Głodna jestem :>

Dwa tygodnie temu poznałam w pracy nowego kolegę- bardzo wylewny i rozmowny człowiek. Przyszedł, usiadł przy stanowisku obok i zanim jeszcze dowiedziałam się jak się nazywa, już zdążyłam usłyszeć, że jest w trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej, mogą mu zabrać rentę po ojcu, jego mama jest przed emeryturą i nie pracuje, są na jakimś zasiłku 600zł a przecież muszą opłacić czynsz i rachunki, a i z czegoś trzeba żyć, więc on tu przyszedł pracować żeby tylko przetrwać i w sumie jest też chory i jeszcze te studia… A ja tak słucham.. ‚To przecież straszne! Co on teraz taki biedny zrobi? Jak oni sobie z tym wszystkim teraz poradzą?
I już.. Już pogrążam się w bezradności i rozpaczy za ludzkim nieszczęściem, już prawie serce mi z żalu pękło… Kiedy kilka dni później budzi mnie rano telefon. Niedawno poznamy kolega dzwoni i ponaglającym tonem głosu pyta, ‚czy pożyczę mu 150zł na nowe słuchawki do Iphone’a, bo gość na allegro tak tanio sprzedaje i on potrzebuje już teraz, a odda mi za parę dni’… W tej chwili mój niezawodny telefon się rozładował, po raz kolejny okazując się mistrzem taktu. Czy ja dobrze usłyszałam? Czy na pewno już się obudziłam? Niestety tak i w skrócie możnaby to ująć: „Pożycz mi 150zł na słuchawki do Iphone’a bo jestem biedny”. Uświadomiłam sobie wtedy, że chyba jednak jestem biedniejsza niż on. Nie, nigdy nikomu nie pożyczę 150 zł na słuchawki do Iphone’a. Napisałam mu w wiadomości, że będąc w tak trudnej sytuacji może nie powinien pozwalać sobie teraz na takie wydatki.. Otrzymałam odpowiedź że jednak nie zabiorą mu renty.

Może to już czas? Może to już czas wyjść na ulice i zacząć żebrać, skoro tak biedny człowiek ma, a ja ciągle ten sam stary, blaszany telefon…

Dobrze że mi to serce wcześniej nie pękło.

 
Komentarze (5)

Napisane w kategorii emocje, ja, ludzie, obyczaje, praca, znajomi

 

Człowiek kebab i inne perspektywy

01 wrz

…Ten nie będzie- może za gruby, wolisz szczupłych.  W końcu masz prawo-
masz prawo zdecydować z kim chcesz być! Ale mija czas, mijają mimochodem
wspólnie spędzone chwile i w końcu coś sprawia, że zaczyna jawić się raczej jako
wspaniały drobiowy kebab pośród tych pustych bułek i suchych naleśników, jak
zapiekanka z dodatkami pośród tych wszystkich suchych sztangli.                               

Bułka jak bułka, ale to dodatki w jej wnętrzu decydują, czy się na nią połakomimy.
Problem w tym, że naturalnie na pierwszy rzut oka nie widać, jakie ktoś ma wnętrze.
A kebaby są różne.
Np. naleśniki niektórych kebabów są tak zawinięte, że z zewnątrz absolutnie nic nie wskazuje na to,
że będzie to coś dobrego- to wiadomo dopiero kiedy się spróbuje. Czyli trzeba zaryzykować.
Niby tylu ludzi się już zatruło, ale  jak tu nie skończyć kiedy się już zaczęło?
Byłoby szkoda…
Przecież nie jest to wina całego kebaba,
czasem wszystko psuje tylko zepsute mięso.

Niektórzy na początku znajomości okazują się niezwykle ciekawi, tylko później
jakaś zepsuta część ich osobowości każe nam wybierać między swoim zdrowiem,
a zauroczeniem i świadomością poświęconego tej osobie czasu, sił, zaangażowania…
Byłoby szkoda.
Byłoby z resztą trudno- o ile „brnie się samo”, o tyle zmiany czasem wymagają dużego samozaparcia.
Szczególnie kiedy jest się głodnym
i nie ma się już dużo pieniędzy.

 
Komentarze (6)

Napisane w kategorii emocje, ja, ludzie, znajomi

 

Małe szczęścia

27 sie

Późno dzisiaj wstałam. Może to przez wczorajszy wyczerpujący fizycznie i emocjonalnie dzień,
a może to przez to naładowane chemią (bo raczej nie procentami) piwo. Nie lubię piwa, chyba że
żurawinowe :P Obudziłam się dopiero o 10, kiedy to mój braciszek głośno obwieścił:
-MAMA! Idę robić kupę.
-To po co mi mówisz? Rób.
Aj.. A może mój mózg tego nie zauważył? Może oszukam siebie i uda mi się jeszcze zapaść
na pół godziny snu? Chociażż.. półł.. Nie, nie w tym domu. Po dziesięciu minutach ponownie
rozchodzi się dźwięk otwierających się z impetem drzwi łazienki i wołanie:
-Mama! Mama!
-Co tam!
-Psypomniała mi się taka piosenka „to co sie zdazyło to nie była miłość.. oo.. oo..”. Znas jom?
-Nie, zrobiłeś tę kupę?
-Nie jesce.
Koniec. Zbawienny sen poszedł się paść,
moje promienne oczy na dobre przywitały nowy dzień.
W drodze do pracy postanowiłam jeszcze uzupełnić garderobę o kilka par skarpetek. Szeroko pojęty
„Chińczyk” zawsze ma w ofercie szeroki asortyment wszystkiego, więc udałam się tam od razu
i bez zastanowienia. Zdziwiła mnie tak duża ilość ludzi w tym miejscu i w obawie o swój portfel
wyjęłam go z torebki- stwierdziłam że w ręce będzie bezpieczniejszy.
‚Pójdę już do kasy’- pomyślałam, a ze mną pomyśleli wszyscy pozostali. Po dwóch minutach stania
na końcu kilkunastu-osobowego ogonka zorientowałam się, że  ”coś nie rusza” i ujrzałam, że kosze
stojących przede mną klientów ponad stan wypełnione są różnego rodzaju chińszczyzną.
Pomyślałam że nie chce mi się tyle czekać. Odeszłam na dział skarpetek, żeby odnieść.
I odniosłam wszystko co trzymałam w rękach
W drodze do pracy wstąpiłam jeszcze do tesco kupić coś do jedzenia. Stojąc przy kasie szukam portfela,
ale znalazłam tylko kartę. Ale jak to nie mam portfela? Przed chwilą strzegłam go jak oka w głowie.
A że oka w głowie się raczej nie strzeże… Godząc się już ze stratą wracam tą samą drogą którą przyszłam.
Ponownie wchodzę do „sklepu z ubraniami”, na dział skarpetki, do półki na którą je odłożyłam…
Są! =) One i on. Że też nikt z wielu klientów nie pomyślał, żeby sprawdzić co jest w tym portfelu-
w końcu co by robił portfel na półce ze skarpetkami?
Może nikt nie uwierzył w swoje szczęście :)
Ja w każdym razie odetchnęłam..

 
Komentarze (4)

Napisane w kategorii dzieci, emocje, ludzie, zakupy

 

Hej, pogodo!

13 sie

Trzecia po południu, środek miasta, tradycyjny postój w korku.
Za szybą widać spacerujących chodnikiem ludzi.
Mój autobus powoli rusza- w tym samym kierunku rusza też wiatr
z każdą sekundą gwałtownie przybierając na sile. Zaskoczeni na chodniku ludzie
gubiąc się w swoich włosach i lecących z wiatrem liściach szukają parasoli.
Zaczyna niepokoić mnie fakt, że wszystko za oknem zaczyna lecieć poziomo…
Mój autobus wjeżdża na most, z którego bardzo dobrze widać
zbliżającą się przez rzekę falę czegoś białego. Oj…
Ludzie idący chodnikiem już nie wiedzą czy trzymać się barierki, czy uciekać.
Może gdyby nie wiatr, rozłożone parasole chroniłyby ich przed bombardującym wszystko gradem.
Autobus na chwilę ginie w niesamowicie gęstej fali deszczu i gradu, pasażerowie dociskając zamykane okna
wydają z siebie dźwięki zdumienia pomieszanego z zachwytem i przerażeniem w jednym.
Burza cichnie i ulicami leją się już tylko potoki wody. Przechodnie, którzy zdążyli rozłożyć parasole
składają już tylko druty, z którymi nie wiadomo co teraz zrobić. Małe, jedno-dwumetrowe gałęzie
tarasują przejścia na chodnikach, niby liście, niczym płatki- po prostu spadły.
Tylko miejsca oderwania od drzewa wskazują, że nie było tak łatwo.
Ile mógł trwać ten zgiełk?
Jedną zmianę świateł.

 
Komentarze (4)

Napisane w kategorii emocje, ludzie

 

Gdzieś była granica …

13 lip

Powiem Wam o czym mówią mi ludzie, kiedy w pracy z nimi rozmawiam,
a Wy spróbujcie domyśleć się, w jakim zawodzie pracuję:

-Ja już niedługo umrę, pani, to już końcówka..
-3 lata? Ja za rok mogę nie żyć.
-Wie pani, jestem chora tak, że już nie wyzdrowieję.
Nie chciałabym w razie czego obarczać rodziny.
-Nie mam z kim rozmawiać. Jestem już stara, nie mam rodziny, wszyscy umarli.
-Nie mam pieniędzy, mąż mi umarł i teraz sama wychowuję dzieci.
-Mam 800 zł renty i muszę z tego utrzymać rodzinę…
-Nie mam pracy.
-Zostałam oszukana, mam teraz takie długi, że już na nic mnie nie stać.
-Żona mnie dziś zostawiła, wyprowadziła się ode mnie z dziećmi- rozumie pani?
Zostawiła mnie! Teraz jestem sam! Ale wezmę, wezmę chociaż dla dzieci i będę płacił.

Wiecie już kim jestem?

Jestem telemarketerką w pewnej sieci komórkowej. Zajmuję się proponowaniem i sprzedawaniem
ogólnodostępnych w sieci ofert…  Jak to się dzieje że po kilku minutach rozmowy schodzi ona
na takie tematy? Normalnie. Po podaniu ceny- ta cena to około pięćdziesiąt złotych miesięcznie.
Jednak to nie wypowiedzenie do słuchawki „czterdzieści dziewięć dziewięćdziesiąt miesięcznie”
wzbudza u nich takie emocje…

Oni po prostu NIE MAJĄ Z KIM ROZMAWIAĆ.

Chyba że to ja COŚ W SOBIE MAM?
Może kiedy wypowiadam np. „umowa będzie na 2 lata” swoim tonem, swoją barwą głosu,
gdzieś między wierszami tak na prawdę daję im do zrozumienia, że jestem odpowiednią osobą
do wysłuchania o ich problemach, może słychać w moim głosie jakąś psychologiczną fachowość
i COŚ mówi im:
To TA.

Myślałam, że przywykłam.
W końcu pracuję w tym charakterze już ponad dwa i pół roku. Słyszałam już na prawdę różne rzeczy.
Ale sama chyba też miewam gorsze dni, jak dziś. Po tym jak pan w średnim wieku napłakał mi do słuchawki,
że zostawiła go żona, skończyłam pracę trochę wcześniej.

W swojej pracy cenię sobie elastyczność moich pracodawców- mogę wyjść wcześniej,
czy nie przyjść wcale i odpracować w inny dzień. Nie wyobrażam sobie
niektórych dni przepracowanych do końca.
W pracy mam dostęp do informacji, ile godzin od momentu zatrudnienia przepracowałam każdego miesiąca.
Ostatnio między rozmowami podliczyłam, że przepracowałam już 2710 godzin.
To daje około 25 000 rozmów.
Podobno 1% społeczeństwa to ludzie psychicznie chorzy, będący zagrożeniem dla innych-
daje mi to 250 psychopatów..
Podobno 90% społeczeństwa deklaruje mniej lub bardziej poważne choroby psychiczne,
co z kolei daje wynik 22 500 rozmówców. Czyli statystycznie
2500 rozmówców było całkiem zdrowych na umyśle :)

Niech mi ktoś powie, że nie mam doświadczenia.

 

 
Komentarze (2)

Napisane w kategorii emocje, ja, praca