RSS
 

Archiwum dla kategorii ‘praca’

Listopad

12 lis

Właśnie że dobry był dziś dzień.
Co prawda… smarkało w twarz ni to mrzwką, ni to deszczem, źródłem światła zdawały się być jedynie ostatnie na jeszcze nieołysiałych drzewach jasno-żółte liście, a chłodny wiatr wpadał nosem, owiewał mózg i zgodnie z odczuwaną zasadą cyrkulacji powietrza
wylatywał uszami…

Ale przecież każdy dzień jest na coś DOBRY :)
To, że dzień nie jest dobry na paradowanie bez czapki, to jeszcze nie znaczy, że jest zły. Trochę więcej elastycznej kreatywności i każdy czas można wykorzystać lepiej!

A mówię to ja – człowiek, który ogarnia wszystko (oprócz siebie oczywiście. W stanie krytycznym zdarza się nałożenie kremu nagietkowego zamiast pasty na szczoteczkę do zębów, a także wybiegnięcie z domu w dwóch różnych butach i popłakanie się ze śmiechu z siebie…) i wciąż ma poczucie marnowanego czasu. Choć to poczucie chyba zwyczajnie miesza mi się z poczuciem tego, czego nie zdążyłam zrobić i tego, co jeszcze mam na głowie.

A trochę mam… Kiedy wreszcie przyjdzie ten dzień, w którym postawię ostatnią kropkę
na końcu wszystkiego i wreszcie będę mogła powiedzieć, że „ZROBIŁAM WSZYSTKO”?

Listopad zawsze taki był.

 
Komentarze (11)

Napisane w kategorii praca, studia

 

Świetlówka

11 mar

Stoję przy oknie i czynię zabiegi upiększające przed wyjściem z domu, kiedy nagle dzwoni telefon.
Pan z drugiej strony słuchawki przedstawiwszy się zaprasza mnie na
rozmowę kwalifikacyjną.
Byłam już na tego typu rozmowie rok temu. Tym razem od razu po rozłączeniu zrobiłam listę Swoich Wad, gdyż rok temu niemal poległam na pytaniu o tę właśnie kwestię (wtedy nie wiedziałam od czego zacząć). Mija kilka godzin, a telefon dzwoni znowu – tym razem jest to przesympatyczna pani, a dzwoni żeby poinformować, że przecież już byłam na takiej rozmowie rok temu, że nie trzeba drugi raz i już mogę zacząć pracę!
Szczerze mówiąc myślałam że do tego czasu dawno przepadłam i że już o mnie zapomnieli..
A tu proszę, warto mieć nadzieję ;) Ludzie to czasem mają porządek w papierach.

Pierwsze dni minęły mi dość nieudolnie.
Nietypowy obrót spraw sprawił, że żadnej z osób które miały mnie wdrożyć do pracy do końca tygodnia nie będzie. Mam czekać na polecenia i tak mija mi czas na tym czekaniu.. Tak oto wczoraj przez cały dzień:
-przeczytałam sześć artykułów o przewozach w lotnictwie i wzroście popytu na piwo w Afryce,
-uzupełniłam notatki z wykładów,
-nabiłam sobie guza,
-zepsułam biurko,
-wypiłam kawę.
Nie jestem przyzwyczajona do tego że mam tyle czasu.
Wychodząc wyciągam rękę żeby zgasić światło, a środkowa świetlówka…
gaśnie pierwsza. Ona czekała na mnie, czekała, aż zrobię to Ja tą swoją nieszczęsną ręką,
żeby na koniec tego niefortunnego dnia spalić się akurat przy mnie!

Nie zdziwię się jeśli niebawem zakończę swoją karierę na tym jej początku ;-)

 
1 komentarz

Napisane w kategorii emocje, praca

 

Gdzieś ty tyle była

04 paź

Nie wiem od czego zacząć. Nie wiem czy w ogóle zaczynać..
Czy pisać o pięknie tego miejsca w którym spędziłam ostatnie dwa miesiące,
czy o owocach, których zbieranie właściwie sprawiało mi przyjemność, czy szczerze
o ludziach, którzy nijak nie pasowali do tego pięknego obrazka, z którymi musiałam żyć,
a których życie było tak nudne, że z tej całej swojej frustracji czy zgorzkniałości jakiejś
postanowili uprzykrzać ciekawsze  życia pozostałych członków emigracyjnego kieratu?
Czy to już czas zapomnieć o wszystkim, o czym lepiej nie pamiętać, czy
jeszcze jeden raz, od nowa sobie przypomnieć?

 
Komentarze (3)

Napisane w kategorii ja, ludzie, podróże, praca

 

Wakacje

03 lip

Ha, koniec!
Sesję mam już za sobą. Może to trochę dziwne, ale pouczyłabym się czegoś jeszcze;
trzeba było zostawić sobie coś na poprawkową.. ;> W całym ubiegłym roku zaliczyłam
łącznie 40 kolokwiów, egzaminów i projektów. Nie wiem jak udało mi się zaliczyć to wszystko
w pierwszym terminie (właśnie się pochwaliłam, gdyby ktoś nie zauważył).
Teraz liczę na jakieś fajne stypendium :) Ale to dopiero po wakacjach..

A na wakacjach.. mam taki plan..

Wyjechać.
Do Francji.
Na truskawki.
Wrócę jak się „najem”. A dokładniej za 2 miesiące..
Już kupiłam bilet.

Nie wiem czy to najlepszy pomysł, wiele mam obaw. W cale nie takich,
że ktoś mnie wykiwa i nie zapłaci- to miejsce do którego moi znajomi jeżdżą od dobrych paru lat.
Chyba najbardziej obawiam się utraty kontaktu ze wszystkimi którzy coś dla mnie znaczą na tak długi czas.

O, tego..

 
Komentarze (10)

Napisane w kategorii ja, praca, znajomi

 

Ahoj piraci!

25 lis

Coś, czemu poświęciłam sporą część swojej młodości, najwyraźniej się kończy.
Nie wiem co myśleć o trzech ostatnich latach spędzonych w swojej pracy, jeszcze nie wiem,
czy z czasem rozwinie się we mnie obecny żal, czy jednak wdzięczność za zdobyte doświadczenie.
Jakiś czas temu, kiedy warunki w pracy zaczęły się znacząco pogarszać, ktoś z pracowników
porównał tę firmę do tonącego statku. Nie wiem, czy osoba która to wymyśliła powiedziała to
przemyślanie, ale to porównanie zdaje się tutaj bardzo dobrze pasować.
To dość specyficzny statek, bo za mojego rejsu kapitan zmienił się już trzy razy, a za kolizje
z górami lodowymi obwinia się raczej wioślarzy. O tak, jeśli statek idzie na dno, to na pewno dlatego,
że za słabo wiosłują! Przecież powinni wiosłować tak szybko, że uniósłby się w powietrze i odleciał.
Jeden majtek (lider) szczególnie piłuje mi psyche- swoim stosunkiem do mnie, zachowaniem, czy
sposobem wyrażania się. Po tym jak ostatnio zmienił się kierownik przydzielono mnie do innej grupy.
Nie wiem na jakiej podstawie pani kierownik stwierdziła, że tak będzie najlepiej, ani, co wobec tego miała na myśli. Osobę, która jest odpowiedzialna za moją grupę i zwie się liderką, ostatnio chyba coś bardzo ugryzło, bo zwykłe komunikaty i odpowiedzi na proste pytania potrafi udzielić w tak odpychający i grubiański sposób, że, jak mówią inni moi współpracownicy: „do niej nie ma po co iść”.
Jednocześnie otwarcie oczekuje ode mnie przyjaznego nastawienia oraz zaufania i twierdzi, że nie rozumie co jest powodem tego, że takie nie jest. Tylko z czego mam się cieszyć?
Z tego, że od trzech tygodni straszy mnie że mnie zwolni, jeśli się nie poprawię, zaznaczając, że powinnam docenić to iż tego jeszcze nie zrobiła? Okej, dziękuję, ale problem w tym, że dałam już z siebie wszystko co powinnam, a nawet, czego nie musiałam. Wykonałam już też wszystkie jej polecenia i przyjęłam absurdalne uwagi, choć niczego dobrego one nie wniosły.
Sporo osób ostatnimi czasy zwolniono, inni zwalniają się sami.
Żeby nie było zbyt smutno, w firmie na ściany naklejono nowe tapety z uśmiechniętymi ludźmi i pięknymi widokami, a na każdej ścianie w różnych miejscach widnieje napis: „Podziel się radością„. To trochę jak z malowaniem komina na pokładzie tonącego statku.
Chociaż tapety są spoko;)
Myślicie, że jak powiem pani kierownik: „Ahoj panie kapitanie, Iwonka już wyskakuje za burtę”,
to zrozumie że się zwalniam? Powinna. Albo może inaczej: „Ja chciałabym podzielić się radością:
Odchodzę.” Albo…
Tyle pomysłów, że chyba dziś nie zasnę.

 
Komentarze (8)

Napisane w kategorii praca

 

Bieda urojona

19 wrz

Dziw bierze, jak wiele można sobie wmówić.
Coś sprawia, że zaczynamy myśleć o sobie w pewien określony sposób i ‚jakaś siła’ nas według niego przeobraża. Niestety podświadomość nie zawsze chce dla nas dobrze, a siła tych myśli potrafi być niezwykle destrukcyjna, także fizycznie. Na przykład niektórzy wmawiają sobie że są chorzy- i są. Przypomina mi się tutaj Dick z „Tajemniczego Ogrodu” od dziecka cierpiący na urojonego garba, będącego sprawcą jego życiowego nieszczęścia i braku nadziei na dobrą przyszłość. A jak wiadomo można wmówić sobie dużo poważniejsze choroby- choroby serca, choroby układu pokarmowego.. Dziwić się, że ‚wiara czyni cuda’ kiedy jakiś z dupy wzięty uzdrowiciel uzdrawia jednym dotknięciem, to jak dziwić się, że tabletki placebo uzdrawiają miliony. Sprawa jest prostsza: najpierw wiara w swoją chorobę czyni cuda w postaci jej efektów, a później ta sama wiara (tylko już w ustąpienie choroby), czyni te same cuda w postaci braku efektów wcześniejszej wiary. Hej wystarczy! Miałam pisać o biedzie. O biedzie. Obiedzie.. Głodna jestem :>

Dwa tygodnie temu poznałam w pracy nowego kolegę- bardzo wylewny i rozmowny człowiek. Przyszedł, usiadł przy stanowisku obok i zanim jeszcze dowiedziałam się jak się nazywa, już zdążyłam usłyszeć, że jest w trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej, mogą mu zabrać rentę po ojcu, jego mama jest przed emeryturą i nie pracuje, są na jakimś zasiłku 600zł a przecież muszą opłacić czynsz i rachunki, a i z czegoś trzeba żyć, więc on tu przyszedł pracować żeby tylko przetrwać i w sumie jest też chory i jeszcze te studia… A ja tak słucham.. ‚To przecież straszne! Co on teraz taki biedny zrobi? Jak oni sobie z tym wszystkim teraz poradzą?
I już.. Już pogrążam się w bezradności i rozpaczy za ludzkim nieszczęściem, już prawie serce mi z żalu pękło… Kiedy kilka dni później budzi mnie rano telefon. Niedawno poznamy kolega dzwoni i ponaglającym tonem głosu pyta, ‚czy pożyczę mu 150zł na nowe słuchawki do Iphone’a, bo gość na allegro tak tanio sprzedaje i on potrzebuje już teraz, a odda mi za parę dni’… W tej chwili mój niezawodny telefon się rozładował, po raz kolejny okazując się mistrzem taktu. Czy ja dobrze usłyszałam? Czy na pewno już się obudziłam? Niestety tak i w skrócie możnaby to ująć: „Pożycz mi 150zł na słuchawki do Iphone’a bo jestem biedny”. Uświadomiłam sobie wtedy, że chyba jednak jestem biedniejsza niż on. Nie, nigdy nikomu nie pożyczę 150 zł na słuchawki do Iphone’a. Napisałam mu w wiadomości, że będąc w tak trudnej sytuacji może nie powinien pozwalać sobie teraz na takie wydatki.. Otrzymałam odpowiedź że jednak nie zabiorą mu renty.

Może to już czas? Może to już czas wyjść na ulice i zacząć żebrać, skoro tak biedny człowiek ma, a ja ciągle ten sam stary, blaszany telefon…

Dobrze że mi to serce wcześniej nie pękło.

 
Komentarze (5)

Napisane w kategorii emocje, ja, ludzie, obyczaje, praca, znajomi

 

Gdzieś była granica …

13 lip

Powiem Wam o czym mówią mi ludzie, kiedy w pracy z nimi rozmawiam,
a Wy spróbujcie domyśleć się, w jakim zawodzie pracuję:

-Ja już niedługo umrę, pani, to już końcówka..
-3 lata? Ja za rok mogę nie żyć.
-Wie pani, jestem chora tak, że już nie wyzdrowieję.
Nie chciałabym w razie czego obarczać rodziny.
-Nie mam z kim rozmawiać. Jestem już stara, nie mam rodziny, wszyscy umarli.
-Nie mam pieniędzy, mąż mi umarł i teraz sama wychowuję dzieci.
-Mam 800 zł renty i muszę z tego utrzymać rodzinę…
-Nie mam pracy.
-Zostałam oszukana, mam teraz takie długi, że już na nic mnie nie stać.
-Żona mnie dziś zostawiła, wyprowadziła się ode mnie z dziećmi- rozumie pani?
Zostawiła mnie! Teraz jestem sam! Ale wezmę, wezmę chociaż dla dzieci i będę płacił.

Wiecie już kim jestem?

Jestem telemarketerką w pewnej sieci komórkowej. Zajmuję się proponowaniem i sprzedawaniem
ogólnodostępnych w sieci ofert…  Jak to się dzieje że po kilku minutach rozmowy schodzi ona
na takie tematy? Normalnie. Po podaniu ceny- ta cena to około pięćdziesiąt złotych miesięcznie.
Jednak to nie wypowiedzenie do słuchawki „czterdzieści dziewięć dziewięćdziesiąt miesięcznie”
wzbudza u nich takie emocje…

Oni po prostu NIE MAJĄ Z KIM ROZMAWIAĆ.

Chyba że to ja COŚ W SOBIE MAM?
Może kiedy wypowiadam np. „umowa będzie na 2 lata” swoim tonem, swoją barwą głosu,
gdzieś między wierszami tak na prawdę daję im do zrozumienia, że jestem odpowiednią osobą
do wysłuchania o ich problemach, może słychać w moim głosie jakąś psychologiczną fachowość
i COŚ mówi im:
To TA.

Myślałam, że przywykłam.
W końcu pracuję w tym charakterze już ponad dwa i pół roku. Słyszałam już na prawdę różne rzeczy.
Ale sama chyba też miewam gorsze dni, jak dziś. Po tym jak pan w średnim wieku napłakał mi do słuchawki,
że zostawiła go żona, skończyłam pracę trochę wcześniej.

W swojej pracy cenię sobie elastyczność moich pracodawców- mogę wyjść wcześniej,
czy nie przyjść wcale i odpracować w inny dzień. Nie wyobrażam sobie
niektórych dni przepracowanych do końca.
W pracy mam dostęp do informacji, ile godzin od momentu zatrudnienia przepracowałam każdego miesiąca.
Ostatnio między rozmowami podliczyłam, że przepracowałam już 2710 godzin.
To daje około 25 000 rozmów.
Podobno 1% społeczeństwa to ludzie psychicznie chorzy, będący zagrożeniem dla innych-
daje mi to 250 psychopatów..
Podobno 90% społeczeństwa deklaruje mniej lub bardziej poważne choroby psychiczne,
co z kolei daje wynik 22 500 rozmówców. Czyli statystycznie
2500 rozmówców było całkiem zdrowych na umyśle :)

Niech mi ktoś powie, że nie mam doświadczenia.

 

 
Komentarze (2)

Napisane w kategorii emocje, ja, praca